က်ဴ႐ုိး

မနက္ေတြ ေန႔ေတြ ညေတြ ရက္ေတြ ႏွစ္ေတြ လေတြ
အိပ္ရာထၿပီး အိပ္ရာဝင္တယ္ ..
မုိးလင္းတာနဲ႔ အသစ္ေတြ ျဖစ္ခ်င္မိတယ္ .. ။
မုိးခ်ဳပ္ၿပီဆုိ အေဟာင္းေတြ သြန္ပစ္ရင္းေပါ့ .. ။

တံခါးေတြ ဖြင့္စကလုိ တံခါးေတြ ျပန္ပိတ္ေတာ့လည္း
မသိမသာ ျဖစ္ေစခ်င္သည္ .. ။
တံခါးေဘာင္ေတြ ပြန္းပဲ့တာ 
မုိးတြင္းမုိ႔ တံခါးေတြ ၾကပ္တာ
ေလတုိးလုိ႔ တံခါးမွန္ကြဲတာ
အရာအားလံုးကုိ မသိခ်င္ .. ။

ႏွင္းေတြပဲရႊဲလုိ႔ မုိးေတြပဲစုိစုိ
ေနေတြပဲပူပူ ေန႔ရက္တုိင္း အသစ္ျဖစ္လုိ႔
အတိတ္ကုိလည္း မသိ
အနာဂတ္ကုိ မေတြး ..
လက္ရွိကုိလည္း ေမ့ႏုိင္စြမ္းပါရေစ .. ။

ခင္မင္စြာျဖင့္
က်ဴ႐ုိး 

“အခ်စ္” တစ္ခုရဲ႕ ေရွ႕မွာ က်မက ဟုိးလြန္ခဲ့တဲ့ ၈-ႏွစ္တုန္းကလုိ ႏုပ်ဳိမႈေတြနဲ႔ လန္းဆတ္မေနေတာ့ပါ .. ။

အရင္က ႐ုိးသားမႈနဲ႔ ၾကည့္ခဲ့တဲ့ က်မ မ်က္ဝန္းေတြမွာလည္း သံသယဆုိတဲ့ အရိပ္ဆုိးေတြ စြန္းထင္က်န္ရစ္ ေနခဲ့ေလၿပီ .. ။

အရင္က ႏူးညံ့စြာ ၿပံဳးတတ္ခဲ့တဲ့ က်မ ႏႈတ္ခမ္းပါးေတြကလည္း အနည္းငယ္ ပုိတြန္႔ေကြးၿပီး သေရာ္သေယာင္ ၿပံဳးတတ္ခဲ့ၿပီ .. ။

“အခ်စ္”က ေျပာသမွ် အရာရာကုိ ေခါင္းညိတ္လက္ခံတတ္ခဲ့တဲ့ က်မဦးေႏွာက္မွာလဲ အမွန္၊ အမွားကုိ က်ဳိးေၾကာင္းဆင္ျခင္တတ္တဲ့ အသိတရားေတြ ရလာခဲ့ၿပီ .. ။

“အခ်စ္” နဲ႔ အဆင္မေျပသမွ် ေၾကကြဲနာက်င္႐ံုအျပင္ဘာမွ မလုပ္တတ္ခဲ့တဲ့ က်မဟာ ဆတ္ဆတ္ထိမခံတဲ့ မာနေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနခဲ့ၿပီ .. ။

ပကတိ႐ုိးသားျဖဴစင္ခဲ့တဲ့ က်မႏွလံုးသားဟာလည္း အရာရာကုိ မယံုၾကည္တတ္ျခင္းေတြနဲ႔ ကုိယ္တုိင္ ေလွာင္ပိတ္မိေနခဲ့ၿပီ .. ။

တစ္ခါခါမွာ က်မကုိယ္တုိင္ေတာင္ လူတစ္ေယာက္ကုိ အမွန္တကယ္ ခ်စ္ေနတာေရာ ဟုတ္ရဲ႕လားလုိ႔ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ သံသယရွိလာတယ္ .. ။

 ဟုတ္တယ္ ... ခ်စ္ျခင္းတရားမွာ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ ယံုၾကည္မႈ ကင္းမဲ့လာျခင္းဟာ က်မ ခ်စ္သူ တစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ မတရားရာမ်ား က်ေနမလားပဲ .. ။


ခ်စ္ေနေပမယ့္လည္း တစ္ခါခါက် မခ်စ္ခ်င္ျပန္ဘူး ..
လက္လႊတ္မခံခ်င္ေပမယ့္ တစ္ခါခါက်ေတာ့လဲ မပုိင္ဆုိင္ခ်င္ျပန္ဘူး ..
အနီးဆံုးမွာ မေနခ်င္ေပမယ့္လည္း အေဝးဆံုးကုိလည္း က်မ ေရာက္ေအာင္ မသြားႏုိင္ျပန္ဘူး ..


က်မ လြတ္ေျမာက္ရာအရပ္က ဘယ္မွာလဲ ..
အမွန္တကယ္ က်မ လုိအပ္ေသာအရာက ဘာလဲ ..
အမွတ္တကယ္ က်မအတြက္ အသင့္ေတာ္ဆံုးက ဘာလဲ ..
ႏူးညံ့ေသာ ခ်စ္ျခင္းတရားကုိ က်မ ေယာင္မွားစြာ ရွာေဖြေနရင္း ကုိယ့္ေမးခြန္းေတြနဲ႔ ကုိယ္ ေခ်ာင္ပိတ္မိေနခဲ့သူပါ .. 


အခ်စ္ရဲ႕ အဆံုးသတ္ကေရာ ဘာေၾကာင့္မ်ား “လက္ထပ္ျခင္း .. ေပါင္းစည္းျခင္း” ျဖစ္ေနရတာလဲကြယ္ ..


အသက္အရြယ္နဲ႔ အခ်ိန္ကာလ အပုိင္းအျခားတစ္ခုကသာ က်မရဲ႕ ခံစားမႈေတြကုိ ေျပာင္းလဲေစခဲ့တာပါ ..
စိတ္ကူးယဥ္ဆန္တဲ့ ခံစားခ်က္ေတြထဲမွာ ေမြ႔ေပ်ာ္ခဲ့ဖူးေလသမွ်၊ ယခုေတာ့လဲ လက္ေတြ႕ဆန္တဲ့ ေတြးေခၚမႈေတြထဲမွာ “အခ်စ္” ဆုိတာ တစ္ခါ တစ္ခါ အေရာင္မွိန္မွိန္သြားတယ္ .. ။


ဟုိး ယခင္ က အတုိင္း .. က်မ ႐ုိးသားစြာ ခ်စ္ေနခ်င္ပါတယ္ .. ။

က်ဴ႐ုိး
 

မလုိပါ ... ဘာဆုိ ဘာမွကုိ မလုိပါ ...
မုိးရာသီျဖစ္ေနဖုိ႔မလုိ
ရြာရန္ရာႏႈန္း ရွစ္ဆယ္ျပည့္ဖုိ႔မလုိ
ကြက္ၾကားမုိးျဖစ္ေပးဖုိ႔မလုိ
တိမ္ေတြညိဳျပစရာမလုိ
မုိးစစ္စစ္မ်ား ရြာခ်ေပးဖုိ႔သာလုိပါသည္ .. ။

ေကာင္းကင္ထံမွ
       က်မကုိ စိုစြတ္သြားေစ႐ံု .. မုိးစစ္စစ္မ်ားသာ လုိပါသည္ .. ။။။

က်ဴ႐ုိး

က်မ စိတ္ေတြ တဒဂၤ ေအးခ်မ္းသြားတယ္ ..
ညဥ့္ေလ ေအးေအး တျဖဴးျဖဴး တုိက္ခတ္ေနတဲ့ က်မရဲ႕ အေပၚဆံုးထပ္ တုိက္ခန္းေလးမွာ ဒီလုိအခ်ိန္မ်ဳိး က်မ တခါမွ ထြက္မရပ္ဖူးပါ .. ။

ၾကည့္စမ္းပါဦး ...
ဒီညမွာ ၾကယ္ေတြ စံုလင္လွပါလား .. ။ ၾကယ္စံုတဲ့ ညတညရဲ႕အလွကုိ က်မအခုမွ ခံစားဖူးတာ အမွန္ပါ .. ။

ဟုတ္တယ္ .. အခု ညဥ့္ႏွစ္နာရီေက်ာ္သြားၿပီ .. ။ အိပ္မရတဲ့ ညေပါင္းမ်ားစြာ ရွိခဲ့ဖူးေပမယ့္ ဒီလုိ ဝရံတာမွာ ထြက္ရပ္ဖုိ႔ စိတ္ကူးမ်ဳိး တခါမွ မရွိခဲ့ဖူးဘူးေလ။ အခုေတာ့ ဒီစိတ္ကူးေလးကုိ က်မေက်းဇူးတင္သင့္တယ္ .. ။
ေန႔ခင္းတုန္းက ဥဒဟုိ ျဖတ္သန္းသြားလာေနၾကတဲ့ အိမ္ေရွ႕လမ္းမႀကီးေပၚမွာေတာင္ ကားႀကီး၊ ကားငယ္၊ တစ္စီးစ၊ ႏွစ္စီးစ ေလာက္ပဲ ျဖတ္သန္းသြားေနၾကတယ္ .. ။ လွပတဲ့ ေနေရာင္ျခည္ေအာက္မွာ လူႀကီး၊ လူငယ္ အစံုျဖတ္သန္းသြားလာၾကတဲ့ ဒီလမ္းမႀကီးဟာ အခုေတာ့လည္း တိတ္ဆိတ္၊ ေျခာက္ကပ္လုိ႔ပါလား။ ဒါဟာ သဘာဝတရားရဲ႕ လွည့္စားမႈေလလား၊ သူလည္း ေန႔နဲ႔ည တလွည့္ဆီ ေျပာင္းလဲရမယ့္ သူ႔တာဝန္ သူထမ္းေဆာင္ေနတာပါပဲ .. ။

ဟူး ..
က်မရဲ႕ သက္ျပင္းခ်သံနဲ႔အတူတူ က်မရဲ႕အခ်စ္ေတြ၊ က်မရဲ႕ အမုန္းေတြ၊ က်မရဲ႕ အာဃာတေတြ၊ အလုိေလာဘႀကီးသူအျဖစ္ အျပစ္ျမင္ၾကမွာစုိးလုိ႔ သုိဝွက္ထားတဲ့ က်မရဲ႕ ျဖစ္ခ်င္လုိမႈေတြကုိ ညဥ့္ေလေအးေအးက သယ္ေဆာင္ေပ်ာက္ဆံုးသြားရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲလုိ႔ က်မ ေတြးမိတယ္ .. ။

ဒီအခ်ိန္မွာ က်မ မွီတည္ႏုိင္စရာ ပခံုးစြန္းေလးတစ္ခုရွိရင္ ေကာင္းမယ္ေနာ္ .. ။ ဟုိအရင္က အဆုိး၊ အေကာင္းေတြ ႀကံဳေတြ႔တုိင္း လက္တြဲရင္ဆုိင္ခဲ့တဲ့ ခ်စ္သူရဲ႕ လက္တစ္ဖက္လည္း ဘယ္ဆီ ကမ္းလင့္ေနၿပီ လည္း မသိ .. ။ 

တစ္ခါ တစ္ခါ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ဘယ္ျဖစ္ခ်င္ေနမွန္းမသိေအာင္ ခံစားရတဲ့အခါမ်ဳိးမွာ၊ ကုိယ့္စိတ္ကုိ ကုိယ့္ထက္ပုိၿပီး နားလည္ႏုိင္မယ့္သူမ်ဳိး က်မ အလုိရွိတယ္ .. ။ ဒါေပမယ့္ .. ဒါဟာလည္း ဘုရားသခင္ မျဖည့္ဆည္းေပးႏုိင္တဲ့ က်မရဲ႕ လုိအင္ဆႏၵသက္သက္ပါပဲ .. ။

ဘာေၾကာင့္မ်ား က်မဟာ ဆုေတာင္းမေကာင္းသူ ျဖစ္ရတာပါလိမ့္ .. 
အခုဆုိ က်မ အသက္ ႏွစ္ဆယ့္ငါးေက်ာ္လာခဲ့ၿပီ။ ဟုိးငယ္ငယ္တည္းက အခုခ်ိန္ထိ ေတာင့္တမိေနတဲ့ အေဖရယ္၊ အေမရယ္၊ ေမာင္ႏွမေတြရယ္ စံုညီတဲ့ မိသားစု ဘဝေလးတစ္ခုလည္း က်မမရခဲ့ဘူး .. ။ က်မ အခ်စ္ရဆံုး ေမေမလည္း မရွိေတာ့ က်မရဲ႕ကုိယ္ပုိင္ ဘဝေလးတခုလည္း ၿပိဳပ်က္သြားခဲ့ၿပီ .. ။ ဒါေပမယ့္ က်မတတ္ထားတဲ့ ပညာရပ္နဲ႔ တင့္တယ္တဲ့ အလုပ္အကုိင္ေလးတစ္ခုေတာ့ က်မ ရခဲ့ၿပီ။ က်မ လူေတြၾကားမွာ မ်က္ႏွာမငယ္ေအာင္ ေနႏုိင္ခဲ့တဲ့အတြက္ က်မ ေက်နပ္ပါတယ္ .. ။

ေဟာ ...
ၾကယ္ေလးတလံုး ေႂကြက်သြားတာ က်မ ျမင္လုိက္ရတယ္ .. 
ၾကယ္ေႂကြခ်ိန္ ဆုေတာင္းရင္ ဆုေတာင္းျပည့္တယ္လုိ႔ က်မ ၾကားဖူးတယ္ .. ။

စဥ္းစားစမ္း ... စဥ္းစားစမ္း ..
က်မ ဘာကုိ ဆုေတာင္းရင္ ေကာင္းမလဲေနာ္ .. 
သိန္း ၁ဝဝဝ ထီဆုႀကီး ေပါက္ပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းရမလား .. ဒါမွမဟုတ္ ဒီထက္ပုိလစာေကာင္းတဲ့ အလုပ္တစ္ခုရပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းရမလား .. ဒါမွမဟုတ္ ခ်စ္ဦးသူနဲ႔ ျပန္ဆံုေတြ႔ရပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းရမလား .. ဒါမွမဟုတ္ ေလာကႀကီးရဲ႕ အခ်ိန္၊ နာရီေတြ ေနာက္ျပန္လွည့္သြားေစႏုိင္တဲ့ ပါဝါမ်ဳိး ရရွိပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းရမလား .. 
ဒါမွမဟုတ္ ..
အုိ .. က်မ လုိအင္ေတြ ဒီေလာက္မ်ားသလားကြယ္ .. ။

ပတ္ဝန္းက်င္တခုလံုးကေတာ့ တိတ္ဆိတ္ေနပါတယ္ .. 
က်မမွာသာ ေနာက္ဆံုး လက္က်န္ဆုေတာင္းေလး တစ္ခုေတာင္းရဖုိ႔ ရင္ခြင္တစ္ခုလံုး ဆူညံေနတယ္ .. ။

ဒါနဲ႔ပဲ အရင္က က်မေရးဖူးတဲ့ ကဗ်ာတပုဒ္ကုိ အမွတ္မထင္ သတိရမိတယ္ .. ။

“ငါ့သံေယာဇဥ္ အမွ်င္ျဖတ္မွ
နင္နဲ႔ငါ ဆံုေတြ႔ခြင့္ရမွာလား ?


ငါ့ရင္ထဲက အခ်စ္ကုိသတ္မွ
နင္နဲ႔ ငါ့ခင္မင္မႈ ေရွ႕ဆက္တုိးလုိ႔ရမွာလား ?


ဒါဆုိရင္ေတာ့
ငါဟာ ..
ၾကယ္ေႂကြခ်ိန္ ဆုေတာင္းျပည့္ဖုိ႔
ၾကယ္ေႂကြဖုိ႔ ဆုေတာင္းရသူလုိ ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္ .. ။”


က်မ ရင္ထဲမွာ ဟာသြားတယ္ .. ။


ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ က်မရဲ႕ ေတာင္းဆုအတြက္ ၾကယ္ပြင့္ေလးေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ စေတးေပမယ့္၊ သူဟာ က်မဆီ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္လာမယ့္သူတစ္ေယာက္ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူးကြယ္ .. ။


ဒီလုိပါပဲ ..
က်မဟာ ဘယ္ေတာ့မွ မျပည့္ႏုိင္ေတာ့မွန္းသိတဲ့ ေတာင့္တမႈေတြနဲ႔ အိမ္ေရွ႕ဝရံတာေလးမွာ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာ ရပ္ေနမိတယ္ .. ။။။


ဟုိးအရင္အတိတ္ဆီ ျပန္ေျပာင္း သတိရရင္း .. တစ္ခ်ိန္က ဒုိင္ယာရီထဲမွ 
က်ဴ႐ုိး

“ငါ သိပ္ခ်စ္ပါတယ္ .. ”


ငါ သိပ္ခ်စ္ပါတယ္ .. ။
ခ်စ္ေနဆဲျဖစ္တဲ့ နင့္ႏွလံုးသားရယ္
ခ်ဳိသာေနဆဲျဖစ္တဲ့ နင့္စကားသံေတြရယ္
ေႏြးေထြးေနဆဲျဖစ္တဲ့ နင့္အၾကင္နာေတြရယ္ .. ။

ငါ သိပ္ခ်စ္ပါတယ္ .. ။
ရွည္ၾကာေနဆဲျဖစ္တဲ့ နင့္သံေယာဇဥ္ေတြရယ္
ခုိင္မာေနဆဲျဖစ္တဲ့ နင့္အေလးထားျခင္းေတြရယ္ .. ။

ငါ သိပ္ခ်စ္ပါတယ္ .. ။
တည္ၿငိမ္ေနဆဲျဖစ္တဲ့ နင့္ကတိေတြရယ္
အသက္ဝင္ေနဆဲျဖစ္တဲ့ ဂ႐ုစုိက္မႈေတြရယ္
ငါစြဲလန္းေနတတ္တဲ့ နင့္အၿပံဳးေတြရယ္ .. ။

ငါ သိပ္ခ်စ္ပါတယ္ .. ။
ရွင္သန္ေနဆဲျဖစ္တဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြရယ္
တည္ေဆာက္ေနဆဲျဖစ္တဲ့ အိပ္မက္ေတြရယ္
ေနာက္ထပ္ အလုိမရွိေတာ့ေလာက္ေအာင္
ျပည့္စံုေစတတ္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းေတြရယ္ .. ။

ငါ သိပ္ခ်စ္ပါတယ္ .. ။
နင္ဖန္တီးေပးခဲ့ေသာ အမွတ္တရေတြရယ္
နင့္ကုိ သတ္မွတ္ရည္ရြယ္ထားေသာ ငါ့စိတ္ကူးေတြရယ္ .. ။

အရာရာတုိင္းကုိ ... ငါ သိပ္ခ်စ္ပါတယ္ .. ။
မင္းေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့တာထက္ ငါပုိခ်စ္ခဲ့ရတာပါ .. ။

က်ဴ႐ုိး 

လွပေသာ အနာဂတ္လမ္း ...




အခက္အခဲေတြလည္း
ျဖတ္သင့္သေလာက္
ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အတူျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ၿပီးၿပီ .. ။

ျပင္းထန္ေသာ စိတ္ခံစားမႈေတြလည္း
အတၱေတြႀကိဳးစားျမွဳပ္ႏွံလုိ႔
ေအးခ်မ္းျမတ္ႏုိး ခ်စ္ခင္ျခင္းေတြအျဖစ္
ႀကိဳးစားေျပာင္းလဲခဲ့ၿပီးၿပီ .. ။

လုိခ်င္တာနဲ႔ ေပးႏုိင္တာၾကား
လုိခ်င္မႈေတြ ထိန္းသိမ္းလုိ႔
ေပးႏုိင္တာေတြ အားလံုးပဲ
အေကာင္းဆံုး ႀကိဳးစားေနခဲ့ၾကၿပီ .. ။

ကံတရားေရ ..
ခ်ဳိၿမိန္လွပေသာ အနာဂတ္ေလးအတြက္
သင္းပ်ံ႕လွပေသာ ပန္းပြင့္ေလးမ်ား သီကံုးလုိ႔
ေအးခ်မ္းရင္ခုန္ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးဖြယ္ေကာင္းတဲ့
ကံေကာင္းျခင္း လက္ေဆာင္ေတြကုိပဲ
အျမတ္တႏုိး သယ္ေဆာင္လာေပးလွည့္ပါေတာ့ကြယ္ .. ။